Mouchette, 1967 yılı yapımı Robert Bresson başyapıtı. Fransızca, ‘küçük sinek’ demek. Georges Bernanos’un kitabından uyarlama olan bu film sefalet, acımasızlık, merhamet ve toplumun kendi içinde düştüğü inkara, yalan ve de daha fazlasına işaret ediyor. Mouchette, toplumun sancılı çocuğu, vicdanlara seslenen, savaşın artıklarından kalan bir kız çocuğu. Bresson’un evrenindeki katran kalplerine sunduğu bir zıtlığın perdesi Mouchette. Kasabada Mouchette’in başından geçen olaylar silsilesi kaderi, insanın içinden asla çıkamayacağı acı gerçekliğini sunuyor. Bresson, Bir Taşra Papazının Güncesi ve Au Hasard Balthazar filmlerindeki gibi, sadeliğe yöneliyor. Mouchette’in alkolik babası, yatalak annesi ve küçük kardeşiyle kasabaya bir kasvet çöküyor. Babası, toplumun içindeki en zayıf karakter. Mouchette’e ilgisizliği, ona sertliği ve de bu zayıf karakter yapısının ardında yatan merhametsizliği Mouchette’in çemberindeki insanlara öz bir tahlil sunmakta, [...]

Pencerenin kenarında, boş boş dışarı bakıyorum. Nice seneler orada oturdum, bir şeyler bana hep sonraki anda delireceğimi söyledi. Ama öyle olmadı. Üstelik delirmekten korkmuyorum. Delilik korkusu bir şeylere sadık kalma anlamına gelebilir. Henüz bir şeye bağlı değilim. Her şeyin bana sadık olmasına rağmen, sadık olduğum bir şey yok. Onlara bakmamı istiyorlar. Nesnelerin, olguların çaresizliğine, penceremin dışındaki pis köpeğin kurşunî gökyüzünün altında, delicesine yağan yağmurda su içişine bakmamı istiyorlar. Acıklı çabalarını izlememi istiyorlar. Herkes, mezara girmeden önce konuşmaya çalışıyor. Zaten düştüler, konuşacak zaman kalmadı. Beni delirtmek için nesnelerin bu geri dönülmezliğini istiyorlar. Ama bir sonraki anda ise delirmemi istiyorlar. Karhozat, 1988 yılı yapımı Béla Tarr’ın siyah beyaz filmi. Macar Sineması’nın griliğinde, siyah beyazlığında yoğrulan ve Kahramanımız Karrer’in gözünden öykü anlatısına sahip [...]

Das Weisse Band (The White Ribbon) 2009 Almanya, Fransa, İtalya, Avusturya ortak yapımı , dram-gizem-psikoloji türünde bir Michael Haneke filmi. Türkiye’de Beyaz Bant adıyla gösterilen yapım, Cannes Film Festivali Altın Palmiye Ödülü ile beraber bir çok ödüle sahip. Das Weisse Band durağan ilerleyen, buna rağmen detaycı, izleyiciyi başından son sahnesine kadar uyanık tutan, üzmekle kızmak arasında gitgeller yaşatan, bittikten sonra kocaman bir kafa karışıklığıyla başbaşa bırakan, oldukça sıradışı, tarzına, duygusuna yakışır şekilde siyah-beyaz bir film. Yer yer gri, ama asla renkli değil. Hem gerçek hem mecazi anlamda. Film 1913 Almanya’sının protestan bir köyünde, I. Dünya Savaşı arefesinde geçiyor. Yönetmen izleyiciyi köydeki evlere tek tek konuk etmek suretiyle, yaşanan aile içi şiddet, baskı, çocukları birer köle haline getirme amaçlı kurulmuş otoritelere [...]