Değil mi ki susmak en çok söylemekti ?!.. Nazan Bekiroğlu İnsan kendi anımsamalarını bir parça ile tamamlar. Bir parça bütün bir şablonu gözünde canlandırması için yeterlidir. Bu geçmişin içinden gelen parçalar ile can bulur hayaller, anımsamalar, hatıralar. Bizi biz yapan da bu parçaların etrafında senkronize bir şekilde dolaşmamızdır. İnsan, geçmişiyle vardır, çocukluk hatıralarıyla, kendi sahiplendikleriyle ve de tozlu tebessümleriyle. Tüm bunlar dışında, kendi dış dünyamıza bakarken olayları kendi perspektifimizden yorumlarız. Bu biraz sürrealizm koksa da hayatın kendi gerçekliği içinde bu gayet olağandır. Söz olmadan seyrine daldıklarımız bizim bilinçaltımızda gerçekleştirdiğimiz birer yansımalardır. Zihnimizde eşyaya şekil verirken ve tasarlarken ve de onun en iyi olması için zihnimizin derinliklerine ulaştığımızda karşımıza çıkan kendi öz benliğimiz olur. İnsan, fıtratı gereği, iyiyi kazanmak ister, iyi ile [...]

Claude Weiss‘in çekmiş olduğu kısa bir animasyon filmi. Fransızlar son yıllarda kısa filmlerde oldukça başarı gösteriyorlar.  Aslında tüm bunlar, tamamiyle bir disiplin içinde olmaları ve de seyirciye kendi evrenlerini tanıtma fırsatını vermeleri kaygısından kaynaklanmaktadır. Düzen, hiyerarşi ve şehirlerde yaşanılana bir gönderme bu 12 dakikalık kısa film. Düzen içerisinde olan insanlar ve onları tepeden denetleyen, gözetleyen kuşlar. Kafalarında kafes olan insanlar ve onun içinde de kırmızı bir balon özgürlüğün iki boyutlu halini göstermektedir. Sisteme yenik düşenlerin, başkaldıranların başvurduğu tek çare, kafeslerini açıp gökyüzüne balonu bırakmak. Ama kuşlar bu balonların daha da yükselmesine ne yazık ki izin vermiyor. Soğuk bir dünyada iç içe girmişliğin bir tablosu. Sistemin tepesinde duranlar ve çalışanların kendi disiplinleri içinde ne kadar süre yaşantılarına devam edebileceğini, tepeden inmecilikle [...]