Bazı filmlerin bazı sahneleri vardır ki anlattığı hikâye sizi pek ilgilendirmese de sizden olan bir şeyi hatırlatır ve ne kadar da izleseniz bıkmazsınız. Kadrajın saflığı da etkileyebilir sizi, bir bakış da, bir duruş da. Öyle olur ki kendi hayatınızla da ilişkilendirir, düşünmeye başlarsınız. Benim için senaryonun, yönetmenliğin ve genel anlamda sinemanın en ilgi çekici yönü bu olmuştur. Yazdığınız yazıdan farklı manalar çıkartılabilmesi kadar çekilen sahnelerden her insanın kendine göre fikirler edinmesi ve onu yaşaması bundandır. 2007 yılında hazırlanan “I Am Legend” her ne kadar klasik bir kıyamet alameti senaryosu olarak algılanabilir olsa da benim için yeri ayrı olan bir yapım. Farklı olmasını filmi aşıp başka düşüncelere yolculuk yapabilme imkanı sunması olarak düşünebiliriz. New York şehrinde yalnız kaldığınızı düşünün. Düşünmesi zor. [...]

Ray Bradbury‘nin 1953 tarihli distopik kitabından uyarlanan bir François Truffaut filmi. 1966 yılında vizyona giren Fahrenheit 451, bilim kurgu özellikler taşımasının dışında, François Truffaut’nun siyah-beyaz değil de renkli olarak çekme düşüncesiyle başlamıştır filmin yapım aşamasından önceki evresi. Filmdeki default dil İngilizce ve formatı 35 mm’dir. Ne şaşırtıcıdır ki Truffaut o zamanlar Nouvelle Vague (Yeni Dalga) ile haşır neşirken filmi Fransızca değil, İngilizce çekmek istemiştir. Truffaut, Fahrenheit 451′de bir ülkedeki distopik havayı iyiden iyiye sezdiriyor. Bütün kitapların yasaklandığı, sansürlendiği ve bütün kitapların itfaiyeciler tarafından herkesin gözü önünde yakıldığı bir ülke. Sinopsis aşağı yukarı bu tema üzerinden gidiyor ve verdiği mesajlarla göz doldurmayı başarıyor film. Filmin adıysa yakılan kitapların yanma derecesinden gelmektedir. Akronimler gayet yerinde film boyunca. İtfaiyecilerin yangınları söndürdüğü bilinmesine rağmen, [...]