Benigni, 2009 yılında Finlandiyalı vektörel tasarımcı Elli Vuorinen’in yapımcılığını yaptığı,  Elli Vuorinen, Jasmiini Ottelin, Pinja Partanen tarafından stop-motion tekniği ile hazırlanan kısa animasyon. “Benigni” Fince “iyi huylu” manasına geliyor. Yalnızlık içinde can sıkıntısı çeken ksilofon (bir perküsyon entsrumanı. ritm enstrumanı olarak da bilinir) sanatçısının kolunun altında çıkan tümör ile yaşadığı bir takım olayları konu ediyor. Tekniğinin yanında ilgi çekici bir konusunun olması, filmin düşündürücülüğünü olumlu manada etkiliyor. Filme konu olan can sıkıntısının temelinde yalnızlık bulunmakta. Filmin kahramanı bu sıkıntıdan kurtulmak için değişik işler yapsa da onun ihtiyacı beraberce vakit geçireceği bir kişidir. Sonunda onu bulur fakat alışılagelmiş bir arkadaş değildir. Her ne kadar gelen arkadaş değişik olsa da sıkıntısının azaldığını hisseder ve olaylar gelişir. Benigni, izlenmesi gereken, müziklerin ve  seslerin yerli yerinde [...]

Türkçe’ye şüphe olarak tercüme edilen Arapça kökenli “şekk” kelimesi şeksiz-şüphesiz düşünebilen varlıklara özgü bir eylem. Şüphe “daha çok seçememeden dolayı karıştırma”ya denir. Karıştıracak şeyin dahi varlığının nereden geldiği tartışmaları ise daha başka bir bahis. Ortadaki karıştırılacak (şüphe edilecek) şey yahut o şüphe eylemini gerçekleştirecek şey (akıl, his, düşünce v.s.) de varlığın konusu olabilir. Bunu bir wordpress bloggerının, wordpress blogundaki bir yazısında, wordpresten şüphe etmesine benzetebiliriz. Yahu deriz, bir kullanıcı adı aldın diye wordpressle derdin niye. Ama kullanıcı der ki, wordpressde ne absürd bir şeymiş, ben kullanıcı adımı ezelden beri benim olan e-posta adresimle aldım. Sonra biz yine deriz ki, e-posta adresin sadece sebep, sadet wordpress. Velhasılı kelam, insan seçmek zorundadır, hürriyete mahkûmiyetinin gereği .(1) Seçme yetkisinin sınırı üzerine düşünen insan [...]

Aslında sürekli ön planda kalan şeylerden hep uzak durmuşumdur. Daha doğrusu uzak durmaya çalışmışımdır. Bunun nedeni popüleriteden bir nebze olsun tırsmam olabilir. Çok satan kitapları hep bir kaç sene geçtikten sonra okumak isterim mesela. Müzikleri geriden takip ederim. Çok fazla neden aramaya gerek yok sanırım. Kültürden ne anladığımı tam olarak dile getiremesem de kendi içimde yaşıyorum galiba bazı şeyleri. Filmler için de bunu söyleyebilirim. Çok ses getiren bir film bazı zamanlar nedense bende herhangi bir heyecan uyandırmaz. Bunun için festivallerde gösterilen veya bir kaç bin kişinin ancak izleyebildiği filmleri merak etmişimdir hep. Kısa filmler bu sınıfa dahildir mesela. Bu konu ile alakalı geçen senelerde izlediğim bir film aklıma geldi. 2009 Fransız yapımı. “Micmacs à Tire-Larigot“. Festival tadında. Görselliği ise başka [...]