Değil mi ki susmak en çok söylemekti ?!.. Nazan Bekiroğlu İnsan kendi anımsamalarını bir parça ile tamamlar. Bir parça bütün bir şablonu gözünde canlandırması için yeterlidir. Bu geçmişin içinden gelen parçalar ile can bulur hayaller, anımsamalar, hatıralar. Bizi biz yapan da bu parçaların etrafında senkronize bir şekilde dolaşmamızdır. İnsan, geçmişiyle vardır, çocukluk hatıralarıyla, kendi sahiplendikleriyle ve de tozlu tebessümleriyle. Tüm bunlar dışında, kendi dış dünyamıza bakarken olayları kendi perspektifimizden yorumlarız. Bu biraz sürrealizm koksa da hayatın kendi gerçekliği içinde bu gayet olağandır. Söz olmadan seyrine daldıklarımız bizim bilinçaltımızda gerçekleştirdiğimiz birer yansımalardır. Zihnimizde eşyaya şekil verirken ve tasarlarken ve de onun en iyi olması için zihnimizin derinliklerine ulaştığımızda karşımıza çıkan kendi öz benliğimiz olur. İnsan, fıtratı gereği, iyiyi kazanmak ister, iyi ile [...]

“L’éternelle question consiste à savoir si en donnant aux autres un peu de soi-même, nous ne le faisons pas pour avoir une meilleure idée de nous-mêmes.” (Kieslowski) “Aklımdan çıkmayansa; başka insanlara kardeşliğimizi, kalbimizi açarsak, kendimiz hakkında iyi bir fikre sahip olmak için bunu yapmadığımızı bilip bilmeyeceğimizdir.” (Kieslowski) Üç Renk Üçlemesi‘nin son filmi olan Trois Couleurs: Rouge (Üç renk kırmızı), Kieslowski’nin 1996′da yaşamını yitirmeden önce 1994 yılında çektiği film olarak ve sinopsis hususunda fraternité (kardeşlik) temasının işlenmesiyle bilinir. Kırmızı’da başrolde oynayan Valentine karakteri (Irene Jacob), Mavi’deki Julie Vignon (Juliette Binoche), Beyaz’daki Dominique Vidal (Julie Delpy) karakterlerinden farklı olarak tekbaşınalığı ve bu tekbaşınalığı yaşarken yaşadığı acıyı ve aşkı gözler önüne sermekte. Sinopsise kısaca değinecek olursak; Valentine öğrenciliği dışında aynı zamanda mankenlik yapan birisi, [...]