Hareketi severim. Zekice esprileri severim. Kısıtlı vaktimde alakasız işleri daha hızlı bir şekilde yaparak iki ayağımı bir papuca sokmayı severim. Dokunmatik lambalar dururken gaz lambası kullanmayı tercih etmeyi severim. Flash diskimi vermemek için içinde virüs var demeyi –gerçekten de var- severim. Bilgisayar ekranına bakmaktan gözlerim bozulmuşken aslında bunun karşılaşmak istemediğim insanlara bu sebebi göstererek içimi rahatlatıp aslında göz bozukluğu gibi kötü sayılacak bir vaziyetin iyi tarafını gördüğüm için ne kadar da polyanna rolünü benimsediğimi hatırlamayı severim. Sevdiğim şeylerin aslında çok da sevmediğim şeyler olduğu bilgisini hissettiğim an, kendimi Gazali’nin öğrencisi olduğum hayali gibi muazzam bir hissin ardından Gazali’nin okunulmamış kitaplarını hatırlayıp üzüleceğim yere aslında başka düşünürlerin kitaplarını okuduğumu düşünüp kendimi kandırmayı severim. Ya sizler? Animasyonlar. İyi ki varlar. Bazıları “şu [...]