Değil mi ki susmak en çok söylemekti ?!.. Nazan Bekiroğlu İnsan kendi anımsamalarını bir parça ile tamamlar. Bir parça bütün bir şablonu gözünde canlandırması için yeterlidir. Bu geçmişin içinden gelen parçalar ile can bulur hayaller, anımsamalar, hatıralar. Bizi biz yapan da bu parçaların etrafında senkronize bir şekilde dolaşmamızdır. İnsan, geçmişiyle vardır, çocukluk hatıralarıyla, kendi sahiplendikleriyle ve de tozlu tebessümleriyle. Tüm bunlar dışında, kendi dış dünyamıza bakarken olayları kendi perspektifimizden yorumlarız. Bu biraz sürrealizm koksa da hayatın kendi gerçekliği içinde bu gayet olağandır. Söz olmadan seyrine daldıklarımız bizim bilinçaltımızda gerçekleştirdiğimiz birer yansımalardır. Zihnimizde eşyaya şekil verirken ve tasarlarken ve de onun en iyi olması için zihnimizin derinliklerine ulaştığımızda karşımıza çıkan kendi öz benliğimiz olur. İnsan, fıtratı gereği, iyiyi kazanmak ister, iyi ile [...]