Birlikte geçirdiğimiz mutlu günleri geri getiremeyiz… ama Tanrıya seni görmenin verdiği zevki yeniden tattırması için dua ediyorum. Hep bunu diledim, savaş zamanı birbirimizden ayrı düştüğümüzden beri. Fernando’nun, kızların ve benim bulunduğumuz, hayatta kalmaya çabaladığımız bu uzak noktada, hâlâ dua ediyorum. Hatırladığın evden geriye sadece duvarlar kaldı. Sık sık işleri nerede bitirdiğimizi merak ediyorum. Bu özlem değil…  Geçen yıllarda yaşadıklarımızdan sonra geçmişe özlem duymak çok zor. Ama kimi zaman etrafıma baktığımda ve bu kadar kaybı gördüğüm zaman bu kadar yıkım ve bu kadar üzüntü varken bir şeyler bana sesleniyor… Hayatı hissedebilme yeterliliğimizi kaybettiğimizi söylüyor. Bu mektupları alıp alamayacağını bilmiyorum. Bizim dışarıdan duyduğumuz havadisler belirsiz ve karışık. Lütfen çabuk yaz… Böylece hayatta olduğunu bilebilirim. Bütün sevgilerimle, Teresa. Franco’nun ölümünden sadece 2 yıl [...]