“Tanrı, iradesini egemen kılmak için yeryüzündeki iyi insanları kullanır; yeryüzündeki kötü insanlar ise kendi iradelerini egemen kılmak için Tanrı’yı kullanır.” Giordano Bruno Yeryüzünde hep sürgündük biz. Aşklarımız da oldu; acılarımız da. Hiçbir vatan, vatan olmadı bize. Çünkü Hz. Adem’den beri, kovulduğumuz yeri arıyor, kovulduğumuz yere döndürülmenin hasretini çekiyoruz. Mevlana’nın ney kamışı metaforu gibi, koparıldığımız sazlığa gitmenin özlemiyle yanıp tutuşuyoruz. Dışarıya adımımızı attığımız an ötelere gideceğimizi, hızlı adımlarla yol alıp ilerleyeceğimizi sanıyoruz ama akşam döndüğümüz yer yine evimiz oluyor. Dönüp dolaşıp aynı çilehaneye geliyoruz. Koşu bandında koşan bir adam gibi, koşuyoruz ama ilerleyen sadece zannımız. Bagno Vignoni’nin delisi Domenico da böyle yapardı. Hurdaya çıkmış bisikletinin üstünde pedal çevirir dururdu saatlerce, hiç ilerlemezdi. Çünkü bilirdi Domenico, uğraş boşa. Hem uğraşmaya değer miydi [...]

1972 yılı yapımı İspanyol yönetmen Luis Bunuel‘in Oscar kazanan başyapıtı. Burjuvazi ekseninde gelişen olayların karamizah tadında sürrealist bir bakış açısıyla yorumlandığı aşikardır. Luis Bunuel, Burjuvazinin Giz(em)li Çekiciliği ismini kullanırken negatif bir yükleme değil olumlu bir başlık kullanıyor ve bu başlık altında kendi çiçeklerini sunmayı rahatlıkla başarabiliyor. Çekildiği dönemlere (1970′ler) bakılacak olursa, dönemin ne kadar da soğuk bir dünyaya ait olduğu görülebilir. Sovyetler, Doğu Bloku mantalitesi ve Batının salt çıkarcılığı ve kapitalizm-sosyalizm ekseni etrafında dönüp duran bir dünya. Bir yandan işçi sınıfı, bir yandan Aristokrat ve Burjuvazi kesimi. Kavramların kendi içlerindeki savaşı ve her zıtlığın kendi içinde oluşturduğu bir alt çerçeve var. Bunuel’in Fransa döneminde çektiği bu film de bize kendi eleştirisini getirebiliyor. Bunuel’in Sürrealist olduğunu not edecek olursak, David Lynch, Nicholas [...]