Kâbus Ne yapıyorsun, oğlum?  Düş kuruyorum, anne. Nasıl türkü çığırdığımı görüyorum anne bu düşte. Ve sen bana soruyorsun, düşümde: oğlum, ne yapıyorsun, diye. Oğlum, dile getirdiğin ne, düşünde çığırdığın türküde? Bir zamanlar bir yuvam olduğunu dile getiriyorum, anne. Şimdi yuvam yok oysa. İşte bu dile getirdiğim, bu türküde. Bir sesim vardı, diyorum, bir dilim de, anne. Şimdi ne sesim, ne dilim var. Olmayan sesimle, olmayan dilimde, olmayan evimde bu türküyü çığırıyorum, anne. Abdullah Sidran Adis ve Kerim. İki Boşnak çocuk. Savaşın ortasındalar. Kaçıyorlar sessiz olana. Herkesi öldürüyorlar, her yerde bir kurşun sesi, evler dağıtılmış, köyler yangın yeri, yaşlılar, çocuklar ölüyor. Ölüm yaş tanımıyor. Onlar için bunun pek bir önemi yok, gayet memnunlar insanları öldürmekten. Onları bir hiç gibi görmekten. Kerim, [...]

Aferin. Al bu ödül senin, çünkü Boşnakları daha üstün bir vahşetle katledenlere bu derece desteği herkes veremez. Hem de kendi topraklarında yetişmiş biri olarak. Ah evet, ödüller verilirken zihniyetlere bakılmaz. Evet Amerika Birleşik Devletleri de Hiroşima’ya bombayı Japonya’yı alt etmek için atmadı zaten. Rusya’ya söylemek istediği bazı şeyler vardı. Gerisi teferruat. Avrupa tarafından bile ilk belgelenmiş soykırıma* “açıkça” destek veren birine gel bakıyım ne güzel patik örüyorsun sen öyle demek de ne demek? Ne yani siz Hitler’in vatanseverliğini baz alarak onunla oturup çay içip havadan sudan bahsedemez miydiniz? Ne kadar önyargılı ve yobaz ve olayları abartan ve barbarsınız. Barbarlıktan bahsedeceksek önce Srebrenitsa’da** yaşananlardan bahsetmeye ne dersiniz? Bu yazıyı neden hep nefret doldurdu böyle? Özür dilerim, ön yargılıyım. Bu söz için [...]