Tabiat-ı bican. İki yaşlı. Taşra’da bir tren hemzemin geçitinin ötesindeki evlerinde yaşıyorlar. Yaşlı adam yıllardır tantanları indirip kaldırıyor. 33 yıl. Okuma yazması yok. Tütün sarıp içiyor kimi zaman, şiddetli öksürükleri başlıyor, gözlükleri tozlu, kendisi gibi. Ketum bir yönü mevcut. Yaşlı kadın, ona oranla biraz daha asil. Çay yapıyor eşine. Tek gözlü odanın bir köşesinde halı dokuyor, belini büküp yaşamın içinde tutunmaya çalışıyor. Elleri nasır bağlamış, başörtüsü onun yorgunluğunu örtüyor. Bu iki yaşlının hikâyesi, monoton bir yaşantı çatısı altında dönüp duruyor Sohrab Shahid Saless’in kamerasında. Çok sessizlik var Tabiate bijan’da. Sohrab Şahit Sales’in karakter-ruh tahlillerinde bir sıradanlık izlediği nettir. Tabiate bijan’ı hemen hemen herkesin yaşayabileceği bir pozisyondan, hâlden çekip alır. Onu yaşamın tam kalbine yerleştirir. Bizim gördüklerimiz gerçeküstü bir kurgu değil, [...]

Kâbus Ne yapıyorsun, oğlum?  Düş kuruyorum, anne. Nasıl türkü çığırdığımı görüyorum anne bu düşte. Ve sen bana soruyorsun, düşümde: oğlum, ne yapıyorsun, diye. Oğlum, dile getirdiğin ne, düşünde çığırdığın türküde? Bir zamanlar bir yuvam olduğunu dile getiriyorum, anne. Şimdi yuvam yok oysa. İşte bu dile getirdiğim, bu türküde. Bir sesim vardı, diyorum, bir dilim de, anne. Şimdi ne sesim, ne dilim var. Olmayan sesimle, olmayan dilimde, olmayan evimde bu türküyü çığırıyorum, anne. Abdullah Sidran Adis ve Kerim. İki Boşnak çocuk. Savaşın ortasındalar. Kaçıyorlar sessiz olana. Herkesi öldürüyorlar, her yerde bir kurşun sesi, evler dağıtılmış, köyler yangın yeri, yaşlılar, çocuklar ölüyor. Ölüm yaş tanımıyor. Onlar için bunun pek bir önemi yok, gayet memnunlar insanları öldürmekten. Onları bir hiç gibi görmekten. Kerim, [...]

Anlatıldığına göre valinin biri dervişin olduğu odaya girince dervişin ayağa kalkmamasına sinirlenir ve aralarında şu konuşma geçer: – Neden ayağa kalkmadın? Benim kim olduğumu bilmiyor musun? – Hayır bilmiyorum. – Valiyim ben! – Peki sonra ne olacaksın? – Sonra belki vekil filan olurum. – Ondan sonra? – Başbakan, belki cumhurbaşkanı. – Ya ondan sonra? – Eh daha ne olsun, hiiç. – İşte ben o hiçim efendim, o yüzden ayağa kalkmadım. Bir üst makam, biraz daha maaş, daha fazla saygı derken söz gelip, hiç’e dayanıyor. Mesnevi’de yalnız söz ile ifade edilen bu menkıbe “İstihdam” (El Empleo) kısa filminde konuşma olmaksızın, görüntü ile işlenmiş. Altı dakikalık kısa filmde bir adamın uyanıp işyerine gitmesi anlatılıyor yalnızca. Çizgi-filmdeki eşyaları konuşmayan, hayati bir fonksiyonu olmayan insan [...]

Oturuyor sırasında. Çantası her zamanki gibi güzel, kırmızı parlıyor uzaktan. Sınıf sessiz. Kimsecikler yok. Dara’nın saçları bugün biraz daha siyah. Naderi, kalemle bir şeyler çiziyor. Dara, aldığı kitabı geri veriyor Naderi’ye. Kitap yırtılmış ucundan, azıcık. Naderi, küçük öfkesini gizlemiyor, o da gidip Dara’nın kitabını yırtıyor. Bundan sonrası küçük çocukların savaşına dönüşüyor. Sıralar onlar için bir disiplin, yerlerse mücadele alanını oluşturuyor. Şahitlik edecek kimse yok sınıfta. İnsan insanla çözümsüzlüğü sorguluyor. İnsan, sorunları karşısında olumsuzluğun getirdiği negatiflikle hareket edebiliyor çoğu kez. Bu noktada o da zarar vermeyi tercih ediyor, sorunun çözüm noktasına odaklanmayıp zarar verene zarar veriyor, yıkmayı seçiyor. Kiyarüstemi’nin kısa filmindeki bu iki çocuğun fıtratı da bu şekilde eyleme dönüşmeyle yüz yüze kalıyor. İkisi arkadaş olmasına rağmen, bir anda düşman kesiliyor. [...]

When I look back I see the landscapes That I have walked through But it is different All the great trees are gone It seems there are Remnants of them But it is the afterglow Inside of you Of all those you met Who meant something in your life Olav Rex – 1977 Norveçli yönetmen Morten Skallerud’un 1991 yılında seyircisiyle buluşan kısa filmi. A year along the abandoned road, 1988-1989 yılları arasında neredeyse 105 günü aşan bir süre içerisinde time-lapse  tekniğiyle hazırlanmış. Film, Norveç’in Borfjord Balıkçı Kasabasında, gölün etrafında kameranın dolaşmasıyla sürüyor. Kamera sadece o bölgeyi geziyor. Birkaç saniyenin bir güne denk gelmesi sıradışı bir özellik kazanmasına sebep oluyor. Super Panavision 70 ile çekilen Skallerud’un bu yapımında saniyeler ilerledikçe günler, [...]