1-3-2010

The eye (Göz) ve Göremedikleri

Nur Meryem Seja yazdı. Amerikan Sineması, Kutsal Amaçlar kategorisinde yayınlandı.

Dı Ay. Ay dı. Ufka açılan geniş ekran hayallerim vardı. Aynı tarz filmler izleyiciyi baydı. Birleşik Devletler piyasası bu işe bir çare aradı. Ve eski “ay” yeni “ay” la tekrar izleyici beğenisine taşındı.

Uzun süre sonra çekilen orijinal bir film değil bu. Eskiden çekilmiş bir filmin yeniden çatı arasından çıkarılışı. Eskisi Japonlara veya Çin’lilere aitti -halen tam olarak ayırt edemiyorum-. Yenisi ise Amerika’ya.

“Göz” de üç şey var.
1. Kader
2. Tevekkül
3. Basiret
Yo, bu filmi dini bütün müslümanlar çekmedi. Bir müslüman gözüyle izlendi. Diğer insanların gözleri önüne sereceği bazı hakikatler için bahane olsun diye.

1.Rahman(c.c.) bizi sevdiğini bazen gözümüze sokarak gösterebilir. Buna cemaat-i Nûriye’de “şefkat tokatı” da denir. Ve Ümmet-i Muhammed (s) bilir ki, bu aslında “Sen”den daha büyük bir iradenin senin üzerinde, kendini dahi göremeyen “göz”ünün bile gördüğü bir netlikte sana kendini hissettirmesidir. Bu anlamda kaderin görülebilmesi, gözünün göremediği yerde gönlünü devreye sokabilme sanatıdır.
Bu arada aciz insan, kendi gözün bile kendini göremiyor.

2. Diretme. Duaya bulaşamayacak bulanıklıktaki şeyleri kendi bedduân olacağı halde diretip isteme. Tevekkül ferahlığını hisset. Duaların duru olsun. Kendini tanımana fırsatı yakınlığında dursun. Kendi zaaflarını bilen buna göre doğru bir yol alır. Yolu açılır, cennete varır.

3. Basiret sahibi olabilmek, müneccim adayı olmayı gerektirmiyor. Olaylara gözünün her şeyi göremeyeceği gerçeğini unutmayarak göreceğin çerçevenin mantık kalitesinin çift cam izolasyon özellikli olmasına dikkat etmen yeterli. Ve basiretin bazen de deneyimle ilgili olduğunu unutmamak gerek.

Bu filmden çıkardığım vaaz bu kadar. Her ne kadar gerçekleri görebilmek için yeterli olmasa da gözünüze ve gördüklerinize dikkat edin.